Jak piszą krytycy, najnowszy tom Mldnera pt. Gdy przy tobie, zawiera wiersze na wskroś oryginalnie i zarazem klarownie ukazujące świat, osoby, myślenie, zdarzenia, konflikty lub związki uczuciowe. Czasem wydają się mało ważne, a jednak są fascynujące. Powinniśmy je dobrze znać lub choćby rozpoznawać w naszym świecie, ale ich znaczenie i prawdziwe oblicze, a nawet możliwe do odgadnięcia tajemnice, zbyt często pomijamy, odrzucamy. Poeta zaskakująco przedstawia swoje widzenia. Czyni to czytelnie i niekiedy, mimo delikatnych słów i fraz, wręcz dobitnie lub zaskakująco, przez co zmusza do zapamiętywania odbieranych treści. Pisze o sprawach rzadko poruszanych, często wydawałoby się najtrudniejszych, ale tak, że jednak stają się dostępne, zrozumiałe, codzienne, po prostu piękne.
Piotr Mldner-Nieckowski (sur. 29 marca 1946 r.), poeta, prozaik, dramatopisarz, doktor n. med. (lekarz internista), doktor habilitowany n. hum. (językoznawca, edytor), profesor emerytowany polonistyki na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego, gdzie był założycielem i kierownikiem Zakładu Edytorstwa i Krytyki Tekstu oraz Podyplomowego Studium Edytorstwa Współczesnego. Wydał około 30 książek literackich, w tym 10 poetyckich. Jest także autorem ponad 100 dramatów radiowych, licznych prac naukowych oraz czterech dużych słowników i wielu przekładów z angielskiego i rosyjskiego.
Jego utwory, w tym wiersze, były przekładane na języki obce, m.in. angielski (GB, USA, Australia), bułgarski, chorwacki, czeski, francuski, hiszpański (Argentyna, Meksyk), rosyjski, serbski, słowacki, ukraiński, włoski. Otrzymał Stypendium i Nagrodę im. Tadeusza Borowskiego 1976, Medal im. Janusza Korczaka 1982, Nagrodę I stopnia Polskiego Radia za twórczość radiową 1992, Medal Komisji Edukacji Narodowej 2003, Medal Za Zasługi dla Kultury w Wojsku Polskim 2008, Nagrodę im. Cypriana Kamila Norwida 2012, nagrodę Polskiego Radia i Telewizji Wielki Splendor 2013, Srebrny Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis 2016 i nagrody w konkursach literackich.
Członek i działacz Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, PEN Clubu.
Śpiewak
Stał na scenie z mikrofonem w dłoni
i śpiewał.
Ona z boku, ukryta w kurtynie.
Publiczność zdrętwiała, czekająca,
aż się to okropne przedstawienie skończy,
gdy nie trafiał w tony, nie trzymał rytmu,
to straszne.
Ona w zakurzonej tkaninie tkwiła bez ruchu,
zapatrzona, nikt nie widział,
jak jest zachwycona tym fałszującym chłopcem.
Jak żyje nim i jest dla niego, przez niego, w nim,
cała do ostatniej kostki, ostatniego tchu.
