Juliusz Osterwa pisał dzienniki przez całe życie. Zachowana rękopiśmienna spuścizna
pochodzi jednak głównie z okresu II wojny światowej. Dziennik 19341935 różni się
zasadniczo od tych dotychczas opublikowanych. Obejmuje czas pomiędzy 19 lutego 1934 a
22 czerwca 1935, kiedy Osterwa pełnił funkcję dyrektora Teatru Miejskiego im. Juliusza
Słowackiego. W związku z jego pozycją zawodową i towarzyską w tamtych latach dziennik
jest wyjątkowym świadectwem wydarzeń, w których uczestniczył. Osoby publiczne, ludzie
teatru, pisarze, politycy, arystokraci, znajomi otrzymują w tych notatkach portrety
interesujące, bo pisane w sposób bezpardonowy, krytyczny, niekiedy nawet surowy. Bardzo
ciekawe jest, uchwycone przez autora trochę mimochodem, także szersze tło społeczno-
polityczne: śmierć Józefa Piłsudskiego, zamach na ministra Bronisława Pierackiego, wizyta
Josepha Goebbelsa w Polsce, nadciągające widmo faszyzmu i radykalizacja nastrojów
społecznych. Również teatr pozostaje ważnym tematem notatek: premiery w Teatrze
Miejskim, sprawy Reduty, występy gościnne, problemy dyrektorskie, kontakty z magistratem
i urzędnikami, organizacja teatru szkolnego, środowisko aktorów krakowskich i
warszawskich, teatr plastyków Cricot, w którego pracach brała udział córka Osterwy -
Elżbieta.
Dziennik 1934-1935 to jednak przede wszystkim obraz zakochanego mężczyzny. Głównym
tematem zapisków jest bowiem jego ówczesna relacja z Hanką Ordonówną, aktorką,
popularną pieśniarką. Notatki ujawniają bardzo intymną, nie do końca kontrolowaną sferę
afektu osobistą, prywatną, emocjonalną.
Publikacja opatrzona jest wyjątkowym i bardzo rzetelnym aparatem krytycznym. Autorka
opracowania, prof. Wanda Świątkowska, w 1032 przypisach przeprowadza czytelników przez
zawiłości biografii, powiązań genealogicznych, historycznego kontekstu.
