Witam!
Postaram się jasno i klarownie przedstawić mój problem, bo zależy mi na fachowej poradzie, a słyszałem, że na tym forum eksperci wypowiadają się dość szybko.
Minął 7 tydzień od rodzinnego porodu. Z narodzin syna cieszę się przeogromnie, z decyzji o porodzie rodzinnym już mniej. Tak naprawdę to wcale się nie cieszę i bardzo tego żałuję. Ale nie chcę się nad tym rozwodzić, stało się i tyle. Prawdę mówiąc wciąż nie mogę dojść do siebie po tym jak zobaczyłem moją żonę rodzącą. Na tylu forach już czytałem opinie o facetach takich jak ja, którym wraz z potem i widokiem krwi ich rodzących kobiet przeszła ochota na seks i bliskość. Nie chcę o tym pisać bo to już się stało, dlaczego – nie wiem, ale wciąż po prawie 2 miesiącach nie mogę spojrzeć na zonę inaczej jak na matkę mojego dziecka. Jej wspaniałe niegdyś piersi nie robią na mnie żadnego wrażenia, każda próba wyobrażenia sobie sytuacji intymnych nie wzbudza żadnych emocji. Nie mogę się pozbyć widoku cierpiącej, jęczącej, płaczącej żony, spoconej i zalanej krwią; widoku niemalże chlustających wód płodowych… Może trafiliśmy do złego szpitala, może personel nas olał, może u innych porody przebiegają w sposób bardziej cywilizowany, może… W każdym razie ja nie mogę tego zapomnieć, teraz patrzę na cielesność mojej żony przez pryzmat porodu.
Proszę o radę jak mam to zmienić, co robić by ratować sytuację. Zaznaczam, że nie chcę już komentarzy o słuszności porodów rodzinnych, nie chcę „za i przeciw”, nie chcę też ciosów wymierzonych we mnie i mój egoizm, bo moje wyrzuty sumienia starczyłyby na porządną karę chłosty. Proszę o pomoc bo niedługo skończy się czas połogu i żona będzie potrzebowała bliskości, o której ja nawet nie jestem w stanie pomyśleć. Nie chcę jej odtrącać, bo bardzo ją kocham, jestem jej wdzięczny za lata wspólnego życia i cudownego chłopca, który uczynił nas rodzicami i dał pełen wymiar naszej rodzinie.
Pozdrawiam i czekam na pomoc

Witam, rozumiem iż doświadczenie wspólnego porodu było dla Pana trudnym przeżyciem. Zachęcam do skorzystania bezpośrednio ze wsparcia specjalisty (psychologa czy psychoteraupeuty), gdyż w indywidualnym kontakcie terapeutycznym będzie miał Pan możliwość odreagowania trudnych emocji oraz lęków które pojawiają się w związku z ponownym rozpoczęciem życia seksualnego. Ważne by o swoich uczuciach i emocjach mógł Pan rozmawiać w bezpiecznym miejscu jakim jest np gabinet terapeutyczny - będzie to służyło odreagowaniu tej sytaucji. Takie zadbanie o siebie wpłynie korzystnie zarówno na Pana kondycję psychiczną jak również przełoży się na relacje z żoną, by ponownie mógł się Pan cieszyć Waszą intymnością.
Pozdrawiam serdecznie Agnieszka Gotkiewicz pedagog, psycholog Ośrodek Interwencji Kryzysowej

nie, ja tego nie moge czytac! Wiem, ze William prosil o nie komentowanie takiego podejścia, ale to tak jakby cos ukrasc, powiedziec, ze się zle zrobilo i na tym uciac sprawe. a szkody poniesione z tytułu kradzieży?!?! To samo dotyczy faceta, który idzie na porodowke by wspierac swoja zone a jak się okazuje, ze to nie przyjemność to pojawiają się takie glupie posty!!! I problemy małżeńskie, i poczucie winy ze strony zony! Nikt ci nie powiedział w szkole rodzenia, ze to nie będzie latwe?!?!

proszę was!!! Kobieta to tylko ciało, tak?!?! Ciało, które ma być zawsze piękne, pachnące, zadbane i wysmarowane lsniącym brokatem?!?!?!? @#$%^!!!

Witam.
Kiedy o tym myślę jest mi trudno zdefiniować podłoże problemu. Gdyby to było łatwiejsze, już dawno bym się z tym uporał.
W szkole rodzenia instruktorka stwierdziła: „panowie muszą się przygotować na widok krwi i wysiłek swoich żon”. Jestem facetem i to co się do mnie mówi tyle dla mnie znaczy. Do tej pory widok krwi to dla mnie była brocząca rana a wysiłek to wysiłek nieporównywalny do tego co widziałem. Dlaczego nie mają na przykład kaset z nagranym porodem?!?! Do obejrzenia dla chętnych, ale zawsze!
Ja chyba nie jestem pewien jakie uczucia wchodzą w zakres problemu. Zaczynając od strachu o żonę (podświadomie chyba mam poczucie winy, że to w połowie przeze mnie tak cierpiała) po obrzydzenie (niestety!!). Uwierzcie, że jest mi wstyd za takie uczucia, ale to już się stało, tu już we mnie jest.
Kiedy myślę o sytuacjach intymnych przeraża mnie, że np. prezerwatywa będzie nieskuteczna (tylko to wchodzi w grę bo żona karmi piersią) i że mimo wszystko zbliżenie nie będzie już takie jak przed ciążą z powodów fizjologicznych i tego co widziałem.
Nie wiem co robić!!!
Jeśli chcecie się na mnie wyżywać – darujcie sobie. Gdybym chciał się biczować napisałbym na gazecie. O forum smyka słyszałem wiele dobrego, dlatego napisałem tutaj…
Pozdrawiam

Czy chciałabyś usłyszeć od swojego kochającego cię (bo naprawdę bardzo kocham swoją żonę) męża:
„Skarbie, wiem, że masz ochotę na seks, ale ja zupełnie nie mogę się ZMUSIĆ by po wspólnym porodzie móc widzieć w tobie atrakcyjną kobietę. Przepraszam.”
Ja tego mojej żonie nie jestem w stanie zrobić!

Witam Williamie. Czytając Twój post poczułam się lepiej. Wiem jak to zabrzmiało ale paradoksalnie Twój ogromny problem pozwolił mi spojrzeć na poród rodzinny z innej perspektywy. Wyjaśnię: wraz z mężem mieliśmy zaplanowany poród rodzinny, przygotowanie emocjonalne i teoretyczne. Niestety skończyło się cesarką, więc mąż tym samym w porodzie nie uczestniczył. Bardzo długo (bo kilka lat) przezywałam to strasznie. A dzięki Twojemu postowi pomyślałam sobie, że może i lepiej się stało, bo kto wie jakie by były tego skutki? Niestety nie umiem Ci dać żadnej rady, nie jestem specjalistką ani nie mam doświadczenia w tej sprawie. Wiedz jedno, współczuję Ci serdecznie, bo wiem co to znaczy gryźć się wewnętrznie i nie widzieć żadnego rozwiązania. Mam nadzieję, że uporasz się z tym dla dobra waszej, jak myślę, szczęśliwej i zgodnej rodziny. Pozdrawiam.