Sepsa

W ostatnim czasie coraz więcej słyszymy o sepsie. Media donoszą o nowych przypadkach szczególnie wśród dzieci i młodzieży. Naturalną koleją rzeczy jest więc to, że rodzice chcą dowiedzieć się, czy ich dziecko też to może spotkać, jakie są objawy sepsy i jak się przed nią ustrzec.

Sepsa nie jest zjawiskiem nowym. Występowała już od dawna, przy czym najczęściej do tej pory u chorych hospitalizowanych, z osłabioną odpornością, po operacjach, leczonych immunosupresyjnie. W ostatnich latach notujemy coraz więcej przypadków u osób spoza szpitala, które przebywają w większych skupiskach ludzkich, np. przedszkolach, szkołach, koszarach, akademikach, itp. Z pewnością do jej występowania przyczyniła się wzmożona migracja ludności i kontakt z coraz to nowymi typami zarazków.

Sepsa, zwana też posocznicą, nie jest chorobą. Jest definiowana jako zespół ogólnoustrojowych reakcji zapalnych, wywołanych zarazkiem. Najczęściej mamy do czynienia z bakteriami (a wśród nich: Hemophilus influenzae typ B, pneumokoki, meningokoki), ale też mogą być to wirusy, grzyby, pierwotniaki. Większość zakażeń, o których ostatnio donosiły media, wywołanych była bakterią Neisseria meningitidis typ C (popularnie meningokoki).

Objawy sepsy (wystąpienie kilku z nich jednocześnie to konieczność jak najszybszego kontaktu z lekarzem):

• gorączka pow. 38,5 st. C, którą trudno opanować, ale niekiedy spadek temperatury poniżej 36 st.C

• przyśpieszona akcja serca ( pow. 100 / min)

• zwiększona częstość oddechów ( pow. 20 / min)

• wzmożona seność lub rozdrażnienie

• u niemowląt rozpaczliwy płacz, kwilenie

• brak apetytu

• nudności, wymioty, biegunka

• ból głowy, sztywność karku, światłowstręt, drgawki

• pulsujące ciemiączko u niemowląt

• ból stawów i mięśni

• wybroczyny na skórze

Leczenie zawsze odbywa się w Oddziale Intensywnej Opieki Medycznej. W sepsie dochodzi do masywnego zakażenia organizmu, silnego działania toksyn, co doprowadzić może do niewydolności wielu narządów i układów, a nawet wstrząsu septycznego.
Ważne jest, aby jak najszybciej podać antybiotyk o szerokim spektrum działania ( w pierwszej godzinie od rozpoznania). Następnie pobiera się materiał do badania mikrobiologicznego i po otrzymaniu wyniku z antybiogramem leczy się już w sposób celowany.
Poza antybiotykoterapią podaje się też sterydy, immunoglobuliny, leki obkurczające naczynia, zwiększające kurczliwość mięśnia sercowego, wyrównuje płyny.

Nie zawsze udaje się uratować pacjenta. Dlatego bardzo ważna jest profilaktyka:

* szczepienia przeciwko najczęstszym drobnoustrojom, odpowiedzialnym za sepsę, przeciwko którym dysponujemy szczepionką ( HiB, pneumokoki, menigokoki)
* w przypadku bliskiego kontaktu z chorym profilaktyczna antybiotykoterapia: najczęściej doustnie ryfampicyna lub domięśniowo ceftriakson.