Witaj Agnieszko:)Jestem jedna z setek samotnych mam.Prawo,przepisy,ustawy itd...w naszym kraju zamiast pomagac-uprzykrzaja i utrudniaja nam zycie niesamowicie.jestem w okropnie trudnej sytuacji i nikt nie umie i nie chce mi pomoc.ojciec mojej coreczki nie dosyc,że nie interesuje sie dzieckiem wogole,nie placi zasadzonych mu alimentow,wyjechal sobie do Angli za praca i 'lepszym" zyciem.i tu tkwi problem-jak go znalezc?wiem tylko t.yle gdzie prawdopodobnie mieszka.zeby wyegzekwowac na nim alimenty musze miec namiary na jego prace.szukalam w internecie,troje sie i glowie ale bezskutecznie.chcialam zlozyc doniesienie w prokuraturae,ale komornik mi powiedzial,ze wyrok nie przeszkodzi mu w wyjezdzie,chyba,że bedzie kara pozbawienia wolnosci ,lecz to musialoby troche potrwac,a ja nie mam na to czasu.jestem juz tym wszystkim zmeczona,z checia bym odpuscila,gdyby chodzilo o mnie,ale tu chodzi o pieniazki dla mojej corci.co mam robic?do kogo sie zwrocic?

Witam! Co do kwoty alimentów to Sąd je ustala nie tylko na podstawie przedstawionych dochodów lecz przede wszystkim możliwości zarobkowych ojca dzieci, to znaczy jaką kwotę może maksymalnie osiągnąć w pełni wykorzystując swoje umiejętności zawodowe, wykształcenie, doświadczenie itd. Także proszę się nie martwić, że Sąd weźmie pod uwagę tylko zaświadczenie o 1000zł jakie zostało przedstawione. Pani powinna przedstawić w Sądzie kwotę alimentów jaka satysfakcjonowała by Panią nie zważając na to, jaka wysokość jest na zaświadczeniu o zarobkach.
Pozdrawiam Agnieszka Gotkiewicz pedagog, psycholog Ośrodek Interwencji Kryzysowej

Samotne wychowanie jest ciężkie. tym bardziej w moim przypadku gdy jestem z moją córką 24 godz. na dobę. Kocham ją niewyobrażalną siła, ale też czasami przy wylaniu kolejnej wody na wykładzinę po prostu jestem już zmęczona. Mam wrażenie że moje życie dobiegło końca... ale cieszę się każdym jej postępem. Dla niej żyje tak naprawdę i walczę ona mnie motywuje. Ciągle żyję w biegu. Wszystko robię sama, niedługo idę do pracy za grosze. Od Państwa nie ma co liczyć na jakąś pomoc. Na alimenty większe tez nie ma co liczyć. Czasy też aż tak bardzo się nie zmieniły, bo jakoś tak społecznie widzę że jak byłam z ojcem mojej córki to ludzie mieli większy do mnie szacunek, a gdy jestem sama to każdy może mi nasrać na łeb. A jak się zbuntuję bo już aż za ciężko mi żyć to ludzie uważają że jestem przewrażliwiona i wszystko biorę do siebie. I tu nagle gdy pojawiają się problemy nagle okazuje się jakich ma się przyjaciół i na kogo tak naprawdę można liczyć. I wtedy okazuje sie że nie ma nikogo!! bo nikt nie pomoże w problemach. Wszyscy umywają ręce. Ja tak czy siak wolę być sama i samotnie wychowywać moją córkę, nie chcę by wychowała się przy akompaniamencie wyzwisk nienawiści i ciągłego kłamstwa. Co jeszcze... znajomi odrzucają bo ciężko pogadać przy dziecku i w ogóle okazuje sie nagle że najzupełniej w świecie nie ma się już o czym gadać z tymi ludzi... bo gada sie ciągle o swoim skarbie a ich to nudzi(ja mam 23 lata znajomi po 30- stce, każdy bezdzietny) A dziś to był dzień przełomowy, zrozumiałam bardzo ważną rzecz. Która pewnie w normalnych warunkach bym nie zrozumiała. Po kilku niemiłych przeżyciach które, mnie bardzo zabolały, na wieczór wypiłam sobie wino, pomyślałam że coś mi się należy od życia. I wtedy coś w końcu we mnie pękło... te wszystkie nagromadzone łzy i stało się. Rozryczałam się jak dziecko. Moja córka koło mnie się bawiła, a ja tak płakałam i nie miałam na to wpływu prosto z serca mi to wychodziło. I nagle moja 18 miesięczna córka, tak jak ja płakałam to ona mi się przyglądała po czym weszła na fotel wskoczyła na kolana i zaczęła mnie tak szczerze przytulać... i odczułam to czego szukałam czego potrzebowałam... i rozryczałam sie jeszcze bardziej! ale to już ze wzruszenia. Nigdy bym się czegoś takiego nie spodziewała. Kocham ja bezinteresownie i najbardziej na świecie. I nie potrzebuję niby przyjaciół którzy są ze mną gdy jest tylko dobrze. Życie jest ciężkie i jeśli same sobie nie poradzicie, rzadko kto wyciągnie do was dłoń... tą bezinteresowną dłoń. Życzę wszystkim mamom wytrwałości i więcej szczęścia. Pozdrawiam

witam

Witaj Aniu, dobrze ,że gdzieś napisałaś o tym co Cię męczy i sprawia w życiu duży problem...zanim wydam jakąkolwiek opinie na ten temat spytam tylko czy próbowaliście kiedykolwiek z mężem tak szczerze porozmawiać? Czy mówiłaś mu o tym jak się czujesz? no i wreszcie czy między Wami jest jest jeszcze jakieś uczucie?

Sytuacja jest patowa, z tego co opowiadasz. Niestety, albo coś się w Was obojgu wypaliło, albo Twój mąż jest z gatunku tych, którzy uważaja, że żona to służąca. Jeżeli u niego w rodzinnym domu matka zawsze uslugiwała ojcu, to on ma w podświadomości schemat - że to kobieta sprząta, gotuje, zajmuje sie dzieckiem, wykonuje nierzadko cięższe prace niz facet, ale nie, on zarabia na chleb, więc ma prawo po ośmiu godzinach pracy zalegac na kanapie... Dla niego tak powinno być i tyle.

Przed Tobą ciężkie zadanie - to trudne "uczlowieczyć" takiego faceta. Powinnaś skłonić go w jakiś sposób, żeby przejął opieke nad dzieckiem i domem na jakis czas. Zachoruj, zasymuluj coś, kontuzje, zapalenie gardła, leż w łózku i kaz sie obsługiwać. Jak zobaczy, ile pracuje kobieta w domu i odczuje to na własnej skórze - zmieni zdanie.

Albo zgódź się z nim, że siedzisz w domu i nic nie robisz i ma całkowita racje, że Ci głupoty do głowy przychodzą, i dlatego musisz iśc do pracy. Jak zaczniesz pracowac, on bedzie musial właczyc się do prac domowych.

no i zostałam sama ze swoim problemem,wczoraj mój maz ze swoimi rodzicami naskoczyli na mnie we troje, maz z nimi nie w mojej obronie.Jestem zdesperowana

Nie moge pójść do pracy bo nie mam z kim zostawić synka.

Dokładnie - tak też może być, że główny problem stwarzają teściowie. Pisałaś ,że teściowa nastawia dziecko przeciwko Tobie , a to najgorsze co można zrobić, kiedy w dziwne sprawy dorośli wplątują dziecko. Ja z mężem też nie mam zbyt dobrzych relacji - różnie się pomiędzy nami układało. Powinnaś spróbować z nim porozmawiać, być przede wszystkim stanowcza.

Aniu, nie dziwne ,że jest Ci przykro - w końcu wychodząc za mąż, i zakładając rodzinę napewno nie o takim scenariuszu marzyłaś i myślałaś, czeka Cię teraz poważna rozmowa z meżem. Myślę,że jeśli do niego nic nie dotrze a napewno warto jeszcze próbować - może on w końcu coś zrozumie, jeśli nie to naprawdę lepiej będzie zacząć życie na nowo - tak jak sama pisałaś chyba możesz zamieszkać narazie u swoich rodziców?