ja też sobie sama radze odkad maz za granicami naszego karju wlaczy o nasz chleb;) nieno niby się śmieje, ale czasem do smiechu wcale nie jest, wiecie o co chodzi ze niby wszytsko pieknie ladnie bo sa pieniadze malz co 3 miesiace w domu ale tylko raz na 3 miesiace ile tak można? Nie bardzo sobie wyobrazam tak nasze Zycie może to nie do konca na temat ale postanowilam się wyzalic skoro Iwii pozwala…

a też sobie staram jakoś radzić, ale strasznie ciężko, zaczyna przytłaczać mnie to, że nie mam kompletnie dla siebie czasu, kocham swoją córcię, ale jestem przytłoczona tym, że nie mam czasu i że wszystko jest na mojej głowie, jasne to duża radość, że mogę być dla swojej córki, ale zrobienie zakupów, odebranie jej z zerówki, praca, obiad,,,uff… ciężko czasem…

Muszę przyznać, że podziwiam wiele kobiet w swoim życiu, a Wy na pewno nimi będziecie. Gratuluję wytrwałości i życzę kolejnych sił do kolejnych działań!

Marieanna ależ się nie wynurzasz, super, że nam to opowiedziałaś, mam nadzieję, że Ci to jakoś pomogło, może jakąś grupkę samopomocową?

Trudno powiedzieć, jak dałam sobie radę. Tak po prostu się stało, nie miałam innego wyjścia. Na początku było ciezko bo się strasznie wypieral, ale pamiętam jak mi to powiedział to aż mnie wryło. Jasne, że czulam ze nie jest najlepiej- uprzedzam wszystkie pytania, ale nie przyszlo mi do glowy cos takiego bo zawsze wydawalo mi się to jakims absurdem, bardzo się kochaliśmy a on mi mowi, ze odchodzi.
Wiesz, to nie jest wścibskiej, to po prostu zalamuje się jakis świat, przynajmniej mój. Teraz jest zdecydowanie lepiej.
Ale widzisz zmieniło mi się diametralnie i to chyba tylko i wyłącznie dzięki terapii, bo wiesz na początku czułam się tak, że nie miałam siły podnieśc tyłka z łóżka, a mała musiala isc do przedszkola. Na szczescie bylam moja mama i ona pomogla mi bardzo w pozbieraniu się z całkowitej rozsypki. Pamietam, że raz dwa tygodnie nie zmieniłam piżamy… Chodziłam jak obłakana po domu, a tak naprawde to cfaly czas leżałam w łożku i nie chciałam nawet nosa wyściubić..Moja mam miala proszki uspokajające i kilka razy przyszło mi do glowy po nie śęgnąć, ale na szczęście nigdy nie starczyło mi odwagi…
I w sumie życie uratowała mi przyjaciólka, która wręcz na kopach zaprowadzila mnie do psychiatry i dostałam leki. Nota bene nadal je biore, ale jest coraz lepiej, mam coraz mniejsze lęki i coraz więcej sił i wiem, że teraz wszystko będzie, wręcz musi być dobrze. I wiem też, że dla mojej córeczki już nigdy nie chcę być taka jak byłam, bo wiem, że mam dla kogo żyć.

Nie, już nie, skończyłam kurację faramkologiczną i jakoś się trzymymam. Robimy dużo rzeczy teraz, wiec nie ma czasu na smutki;) Pozdrawiam.

Cześć dziewczynki! Super, że się odezwałyście i muszę powiedzieć, że wszystkie jesteście bardzo dzielne!
paulinaiamelcia bardzo Ciebie podziwiam, jesteś strasznie odważną osobą! Twoja córcia jest bardzo szczęśliwa, że ma taka mamę! Mam nadzieję, że nigdy nie zabraknie Ci tej odwagi!
Powiedz proszę o co dokładnie chodzi z tym autobusem? Jak to się stało, że tak wyszło?
I co to znaczy, że obudził się w nim duch ojca? Chce do Ciebie wrócić?
Przepraszam, że tyle pytań na raz, mam nadzieję, że Cię nie przerażę:), ale Twoja historia jest niezwykła i myślę, że może być pocieszająca i że nigdy nie można tracić nadziei..
Pozdrawiam Ciebie i mam nadzieję, że odpiszesz.

Cześć!
Jej to okropne, że nikt sie Tobą nie zajął w tak ważnym momencie życia, ale jesteś niesamowita, że dałaś radę sama i się nie załamałaś.A ten gostek chyba sam nie wie nie wie czego chce.. Składasz pozwy o alimenty?? Mam nadzieję, że masz dobrego prawnika.. Powiedz mi, czy ktoś Ci pomaga? A poza tym, to ja zawsze wysłucham i myślę, że inne mamy też, bo to na pewno cenne doświadczenie, więc jeśli tylko masz ochotę to mów, a raczej pisz:) Pozdrawiam Ciebie serdecznie!

Powinni Ci wystawić pomnik;) Brawo dla tej pani!:) Jesteś niesamowita i podziwiam bardzo. Oczywiście, że to wszytsko dal Twojej małej i to powinno Cię trzymać przy życiu:)
A co z tą kwotą? W sensie nie wiesz jak ją obliczyć? A czym się teraz zajmujesz? W sensie pracujesz i godzisz to z byciem mlodą mamą czy ktoś Ci pomaga? Przepraszam jeśli zbytnio wnikam..