Trudno tak do końca być samodzielna mamą, ponieważ są takie sytuacje, kiedy każdemu rodzicowi potrzebna jest pomoc. Jedna z najgorszych sytuacji jest taka, kiedy np. mama, teściowa narzuca rodzicom swoje zdanie- ona wie lepiej jak wychowywać, karmić , przewijać itp. Proszę mamy i tatusiów o podzielenie się takimi doświadczeniami oraz tym jak sobie radzicie, bądź nie w takich sytuacjach.Pozdrawiam Ekspert Beata

Ekspert Aga: Wydaje mi się, że każda z was może mieć swój pogląd na wychowanie dzieci, ale prawo do decydowania o wychowaniu własnych dzieci przysługuje Pani. Warto powiedzieć mamie, że docenia Pani jej pomoc, ale z drugiej strony jest Pani przykro, że mama lekceważy jej zdanie w kwestiach wychowawczych. Mama powinna poczuć się doceniona (ceni Pani jej pomoc), a informacja o Pani uczuciach ("jest mi przykro") napewno jej nie zrani, a być może zmusi do refleksji...Pozdrawiam i życzę sukcesów:)

Jestem Singielką. Pozdrawiam bzmommy, też mam córeczkę Zuzię. Na całe moje szczeście radzę sobie sama. Ex daje kasę, ja mam dosyć dobrą pracę, z pieniędzy jestem w sumie zadowolona, więc finansowo sobie z Zuzią radzimy całkiem nieźle! Od teściowej bym w życiu nie przyjęła pomocy, bo baba jest tak trzepnięta, że ewentualnie się z Zuzią może telefonicznie kontaktować! Córeczka chodzi do przedszkola, potem niania ją odbiera. Jak potrzebuję trochę czasu to ex też się widuje z dzieckiem, nawet nam wychodzi dogadywanie się co do widzeń. Z jednym dzieckiem nie jest tak źle.

Karolina mam wrażenie, że doskonale Cię rozumiem. Ja już co prawda od dobrych kilku miesięcy wychowuję synka. Ale zarówno w ciąży, jak i teraz, nikt już w rodzinie nie chce dać mi szansy na realizowanie się. Siedzę z małym w domu i wariuję. Mąż uważa, że rola matki to wymarzona rola dla kobiety. Teściowa uważa, że nawet tego nie umiem dobrze zrobić, a co dopiero jakbym poszła do pracy...
Sama nie wiem, jak z tym walczyć. Ale chyba trzeba. Ja mam plan, żeby po prostu, na przekór im wszystkim, wziąć się za siebie i wrócić do normalnego życia! Pokazać, że potrafię! Mimo braku wsparcia.
Z mojego doświadczenia mogę Ci tylko poradzić, że za wszelką cenę nie możesz się im poddać. Bo jak będziesz w ciąży czy po porodzie wbrew własnej woli siedziała tylko w domu, to to nie może się pozytywnie odbić ani na tobie, ani na dziecku, ani na małżeństwie. Może w końcu zrozumieją. Lub przynajmniej się przyzwyczają.

Pani Karolino! No właśnie niby dlaczego miałoby zaszkodzić zjedzenie hot-doga...? Nie dziwie się wcale, ze złości Panią taka troska. I kota można zagłaskac na śmierć.CIąża to nie choroba. Znam wiele mam, które pracowałały prawie do porodu. Jeśli będzie się Pani dobrze czuła i nie będzie żadnych przeciwskazań, to nic nie stoi na przeszkodzie, aby Pani pracowała jak najdłużej. Radze podsunąć mężowi literaturę na temat ciąży.I nie zaszkodzi tez powiezieć mężowi, że ograniczanie Pani i traktowanie Pani jak "jajka" może dużo bardziej pogorszyć Pani samopoczucie niż stres w pracy.Pozdrawiam serdecznie Beata Ciejka-psychoterapeuta

moje drogie Panie,dziękuję za miłe słowa :)
jakże często własnie uważają mnie za nieczułą, z przerośniętymi ambicjami, kiedy piszę o swoich odczuciach :(
ta firma-to trochę jak moje dziecko.....nie wyobrażam sobie,żeby ktoś mnie zastapił-zresztą,nie mamy z niej kokosów,więc kto by chciał??i mógł- prowadzimy prywatne szkoły muzyczne-więcej z tego kłopotu niż pieniędzy, mam 2zespoły w których gram i jeszcze jestem menadżerką całego tego "burdelu"-mojego ukochanego burdelu zresztą :)
nie wiem,czy oni nie widzą,że takie kłótnie bardziej mnie wyczerpują psychicznie i fizycznie niż zagranie koncertu-to jest akurat dla mnie częścią życia, też czuję się osamotniona- zwłaszcza,że z mojego muzycznego środowiska niewiele osób mieszka blisko mnie- jestem trochę skazana na rodzinę męża,wszyscy mieszkają w tym samym mieście-w promieniu 1km od siebie o zgrozo!!-i rzeczywiście mają spojrzenie trochę przedpotopowe. oskarżają mnie o brak wrażliwości, instynktu macierzyńskiego- nie twierdzę,że posiadam go w stopniu przesadnym, popełniam często ten błąd, że daję wyraz złosci,rzucam słowami typu "jaka szkoda,że nie mogę teraz sobie zapalić" albo "też bym chciała z wami wypi ć piwo"- co do palenia,to nie ma dyskusji,nie wolno i koniec, ale czasem zdaje mi się,że to piwo raz na miesiąc "dla towarzystwa" więcej by mi przyniosło pożytku niż szkody....
dziwi mnie to wszystko- bo naprawdę ciążę znoszę normalnie- kioedys myślałam,że to trochę jak choroba- ale oprócz codziennych,czesto całodziennych mdłości, nie mam innych objawów- a cierpię na nadwrażliwość jelit i cofanie treści pokarmowej,więc,że tak się wyrażę, nie dezorganizują mi te mdłości życia,bo wcześniej również często je miewałam, umiem nad tym panować!!mąż jest bardzo tolerancyjny, ale mam wrażenie że troszkę zwariował od momentu gdy dowiedzieliśmy sie o mojej ciąży. Samotna- walcz o swoje miejsce na świecie,nawet wbrew najbliższym,bo dziecko urośnie, pójdzie do przedszkola, a Twoje wyalienowanie pozostanie- myslę,że równowaga jest konieczna w życiu i nie jest tak,ze powinno się całkiem rezygnować z pracy po porodzie- siedzibę firmy mam w domu,więc MOIM ZDANIEM nic nie stoi na przeszkodzie,żeby nią nadal zarządzać- moich najlepszych uczniów nie chcę mikomu oddawać!!!! to super dzieciaki, zależy im na graniu i odnoszą co niektóre sukcesy na konkursach- przeciez mogę przez pewien czas przyjmować je na lekcje w domu. tak to widzę. dziecko potrzebuje opieki,owszem,ale nikt nie powiedział,że do rozwoju niezbędna mu jest mama 24na dobę- niezbędna to jest troska i miłość- tak więc raczej jakośc,nie ilość jest ważna....nic dzieciaczkowi nie będzie-tak ja sądzę- jeśli na czas lekcji przypilnuje go babcia czy tatuś...ale się rozpisałam :) pozdrawiam

Oj, strasznie fajnie! Artystyczna dusza:) Ja maluję trochę, ale to tylko tak dla własnej przyjemności. Ale kocham wakacyjne wyjazdy na plenery! A właściwie kochałam...
Co do instynktu macierzyńskiego bądź jego braku. Ja też jestem zdania, że często takie mamy nie widzące świata poza dzieckiem i poświęcające mu całe życie wcale nie robią dla niego najlepiej. Dzieci są wtedy często rozpieszczone, buntują się bardziej, niż normalnie i wcale aż tak tego poświęcenia nie doceniają. Mam wrażenie, że też by chciały, przynajmniej w starszym wieku, mieć rodzica, który ma choć trochę "swojego" życia i własne zainteresowania. Ale tak mądrzę się, a sama tego w życie póki co nie umiem wprowadzić...
Co do pracy... Dzięki za słowa wsparcia! Zgadzam się z Tobą, że muszę zacząć walczyć. Jednak niestety ja do pracy dojeżdżałam 30 km. Może trochę będę w stanie robić w domu... No nie wiem jeszcze, jak to technicznie rozwiązać. Niestety zostawianie dziecka z babcią nie będzie takie proste. Moi rodzice nie mogą się nim zająć. A moja teściowa... hmm... już na forum o tym pisałam... delikatnie mówiąc nie dogadujemy się. Myślę, żeby przeczekać, aż będzie możliwość posłania synka do żłobka. Ale to jeszcze tyle czasu.
Póki co, kończąc z marudzeniem, pogoda nastraja mnie bardzo pozytywnie i właśnie na sztalugach na podwórku stoi nowy obraz:)

Na pewno Wasza pociecha będzie grała:) Byle nikt nie zmuszał oczywiście. Ale ja jestem zdania, że akurat uzależnić się od sztuki jest bardzo łatwo. Więc duże szanse. A takie rodzinne granie może dać wiele szczęśliwych i pięknych chwil:)
Co do teściowej, to uwaga, żeby nie przejęła Twojej roli. Może ja mam jakąś fobię, związaną z moją sytuacją i relacjami z mamą męża, ale ona zdecydowanie próbuje przejąć kontrolę nad dzieckiem. I to czasem potrafi bardzo mocno zaboleć. Więc dobrze, że pomoże, ale niech to będzie zawsze tylko pomoc.
Co do pracy, to Ty silna jesteś! Na pewno dasz sobie radę!:) Ale rzeczywiście, z tego co piszesz, łatwo na pewno nie będzie.

Karolina, nie bój się teraz o samochód! Leć do lekarza szybciutko! Jak się czujesz? Co się stało?