Witam Panią bardzo serdecznie!

Tutaj też może Pani pisać.Szczerze Panią do tego zachęcam. Na tym forum poruszane są także osobiste wątki. Rodzice dzielą się tutaj swoimi bardzo trudnymi doświadczeniami. Ciesze się, że Pani napisała właśnie do nas. To dobrze, że szuka Pani kontaktu z innymi ludźmi. To może dodać Pani otuchy, wiary w to, że mimo tej aktualnej trudnej sytuacji nadejdą lepsze dni.Pozdrawiam serdecznie i czekam na Pani posty. Beata Ciejka psychoterapeuta Fundacja Dzieci Niczyje

Byłam w podobnej sytuacji... Chociaż ja przynajmniej nie byłam w ciąży.
Moj starszy synek miał 4lata, coreczka roczek, wtedy mój mąż stwierdził że takie życie nie jest dla niego. Właściwie z dnia na dzień postanowił odejść. nie wiedział na początku co mam robić. Popadłam w depresje...Również nie miałam pracy, znajomi powyjeżdżali- najbliższe przyjaciółki miały własne życie, własne problemy, a ja siedziałam w *** po uszy-bezrobotna, samotna z dwoma maluchami na wychowaniu. Bardzo pomogła mi mama. Gdyby nie ona, to podejżewam że juz by mnie nie było. Znalazłąm prace, zaczęłam drugi kierunek studiów, poznałam nowych ludzi, w tym mojego miśka:) Nie załamuj się!Nie możesz- pomyśl o dzieciach. Nie pproponuje pracy, bo jesteś w ciąży, więc to nie ma sensu, ale pomyśl o jakimś kursie np językowym. Obróć ta sytuacje tak, żebyś mogła dostrzec w niej plusy.Możesz się teraz uczyć, mieć czas dla siebie- tam zawsze poznasz ludzi. Trzymam mocno kciuki i pozdrawiam.

witam
niestety nic nie jest proste
niby jesteśmy dalej małżeństwem
od miesiąca pracuję

nie układa mi się z mężem
nie szanujemy się, nie lubimy
to chyba tyle co do nas...

ale moja córeczka żyła tylko miesiąc
29 lutego chowałam własne dziecko

Mam znajomą, która ma jest juz po 40stce, jest bardzo samotna, do tego wszystkiego ma olbrzymie kompleksy na swoim punkcie - jakis czas temu robila operacje zmniejszenia zoladka - o maly wlos nie skonczyloby sie to dla niej tragicznie - teraz mysli o dziecku, chcialabym jej jakos pomoc...wesprzec...ale nie bardzo wiem jak...