Dlaczego kameleon zmienia kolor?

Kto czę­ściej niż my ogląda tele­wi­zję, pew­nie już od dawna zachwyca się “Opo­wie­ściami z Tinga Tinga”. My, ponie­waż jeste­śmy mało “tele­wi­zyjni”, pozna­li­śmy te histo­rie dopiero dzięki ksią­żecz­kom wydaw­nic­twa Wilga. Książki (w twar­dej opra­wie, na kre­do­wym papie­rze) są dość dużego for­matu, co pozwala w pełni zachwy­cać się ich nie­zwy­kłą gra­fiką. Do wykre­owa­nia (tak okle­pa­nego, zda­wa­łoby się) tematu: przy­gód afry­kań­skich zwie­rząt, auto­rzy wyko­rzy­stali współ­cze­sny styl malar­stwa Tan­za­nii. Spra­wia ono, że znane nie od dziś histo­rie (o tym skąd słoń ma trąbę pisał już Kipling), nabie­rają nowego smaku. W cza­sie czy­ta­nia dziecko z napię­ciem śledzi opo­wieść, a rodzic kon­tem­pluje szcze­góły gra­fiki (mój ulu­biony rysu­nek to kame­leon na kwia­tach, ale mucha też jest świetna). Pra­wie jak bajka w tele­wi­zji, a jed­nak wię­cej, bo bajka nie zachęca do takich Tinga-sztuczek, jak książka.

Moje dziecko zna tą bajeczkę doskonale właśnie z telewizji. Można ją oglądać dość często na programie dla dzieci :) I właśnie dzięki temu, kiedy Nikodem zobaczył tą książkę wpadł w tak wielki zachwyt, że nawet ciężko jest to opisać :)
Opowiadanie jest bardzo pomysłowe i ciekawe.Ogromnie podobają mi się napisy. Takie fajne, porozrzucane po całych stronach, duże, mniejsze, pogrubiane...
Jednak najwspanialsze w tej książce są ilustracje, te które pokazuje Wam tutaj nie oddają całego uroku tej książki, na żywo są jeszcze ładniejsze :) To chyba najbardziej kolorowa książka jaką do tej pory widziałam, a widziałam ich naprawdę wiele :)

A Nikodem? Jest w niej zakochany. I nie myślcie sobie, że przesadzam. Sam chodzi z książką pod pachą i co chwile powtarza, że ją kocha :)
Dlatego zarówno ja jak i Nikuś gorąco polecamy!