Drogie Mamy, od długiego czasu żyje w rozterce. Mam wiele wątpliwości i obaw, jednocześnie paradoksalnie nie potrafie rozmawiać o tym z osobami mi bliskimi, bojąc się negatywnych reakcji. Bardzo licze na to, że zechcecie zderzyć się z moim problemem i obiektywnie ocenić tą sytuacje. Długo przeglądałam różne fora, aż w końcu zdecydowałam się na to. Jest one stosunkowo kameralne i z tego co zauważyłam nie będę jedyną, która podejmuje odważny temat.

10 lat temu dowiedziałam się, że jestem bezpłodna. Od tego momentu zaczeła się nieustanna walka z naturą. Leczyłam się- nic jednak nie przynosilo pożądanych rezultatów. Po 10 latach i 5 poronieniach, straciłam nadzieje na urodzenie swojego dziecka.
Uwierzcie, nie ma większej tragedii na świecie niż niemoc i brak nadziei na spełnienie się w życiu. Upokorzenie, przekonanie o tym, że nie jest się kobietą i żal, którego nie da się opisać, towarzyszy mi nieustannie. Truizmem jest określanie dziecka jako własną „przedłużkę”, ale to tak oczywiste stwierdzenie, jest fundamentem istnienia kobiety i każdego zdrowo myślącego człowieka. Mi zostało to odebrane… Mój mąż jest najcudowniejszym mężczyzną, który wspólnie ze mną walczy. Wiem że zawsze był, jest i będzie przy mnie. Nigdy nie dał mi odczuć, że ma do mnie żal, choć wiem że równo mocno pragnie dziecka.
Przeszło 3lata temu podjęliśmy decyzję o adopcji. Jest to proces bardzo skomplikowany i długotrwały. W między czasie zaczęliśmy współprace z wieloma fundacjami zajmującymi się pomocą dzieciom- nie tylko z Polski. Od 2lat uczestniczymy w programie „WATOTO”, który polega na pomocy nieletnim mieszkańcom ubogich państw afrykańskich(np. Rwanda, Kamerun, Kongo Demokratyczne). Akcja „adopcji na odległość” daje tym dzieciom szanse na przetrwanie. Priorytetami jest wyżywienie, bezpieczny dom i edukacja. Pomoc obejmuje rozległy przedział wiekowy ( od niemowlaków po studentów).
W tej chwili opiekujemy sie trójką dzieci z Rwandy. Wymieniamy się listami, zdjęciami, a raz do roku organizowane są spotkania z misjonarzami, którzy na miejscu trzymają piecze nad opieką naszych dzieci. Bardzo chcielibyśmy z mężem, żeby po 18roku życia naszego synka, ściągnąć go do Polski- na studia, ale wiąże się z tym szereg problemów papierkowych.
W czasie tych dwóch lat dużo myślałam, głębiej zapoznałam się z kulturą, historią i problematyką krajów trzeciego świata. Nie mam prawa narzekać na życie! Mam cudownego męża, jestem dość zamożną osobą. Nie pracuje od wielu lat. Cały swój czas poświęcam na leczenie, edukację, współpracę z fundacjami i walkę o możliwość adopcji. Nie jedna kobieta zapewne nie widzi w tym wszystkim dramatu, ale ja nie umiem pogodzić się z faktem, że nigdy nie przeleje swoje miłości na dziecko. Adopcja na odległość bardzo mi pomogła. Szansa pomocy niewinnym i bezbronnym dzieciom, których życie już od chwili narodzin było skazane na zagładę oraz milość jaką mogę im okazać, są jednak namiastką, kropeka w morzu moich uczuć. Nic nie jest w stanie zastąpić prawdziwej, permanentnej opieki nad własnym dzieckiem. Tak bardzo bym chciała przeżywać każdy dzień ze swoim maleństwem, patrzeć jak dorasta, rozwija się, poznaje świat, czerpać radość z każdej, najdrobniejszej chwilki jego życia. Przeżywać jego pierwsze ząbki, kroki aż wreszcie usłyszeć magiczne mama… Dziecko jest największym skarbem, jedyną istotą która kocha bezinteresownie, która Cie potrzebuje, ale nie przez egocentryzm a nature i swoją niewinność.
Coraz częściej myślałam o stałej adopcji murzyńskiego dziecka. Niestety Polska na dzień dzisiejszy nie ma podpisanych żadnych stosownych umów z krajami afrykańskimi, pozwalających na adopcję dziecka przez polskiego obywatela. Inaczej jest jednak w sytuacji kiedy chodzi o murzyńskie dziecko- imigranta/obywatela polskiego.
Dowiadywaliśmy się o wszystkie najdrobniejsze szczegóły z tym związane, proces jest taki sam jak w wypadku „białego” dziecka. Co daje nadzieje…
Walczymy od ponad roku o adopcję Jasia-jest on pół polakiem pół Kameruńczykiem. Nie podważam litery prawa, ale nie rozumiem ludzi, którzy je wykonują. Jak wspominałam cały system adopcyjny jest prawie taki sam jak w przypadku polaka, a jednak brak tolerancji powszechnie panujący w naszym kraju potrafi zniszczyć życie niejednej osobie . Przez wszystkie trudności z jakimi spotkaliśmy się, jeszcze przed tym jak Jaś zamieszkał z nami, zaczełam patrzyć na sprawę zupełnie inaczej. Dziś zaczynam się zastanawiać nad tym co będzie za 5lat, kiedy nasz synek pójdzie do szkoły, kiedy będzie skazany na komentarze i żarty ze strony rówieśników, kiedy dorosłe, myślące osoby będą go dyskryminować i komentować, że ma białych rodziców? Co wtedy? Zaczęłam coraz bardziej się bać. Kocham go, bo w tym czasie stał się moim synem. Spędzam z nim najwięcej czasu jak tylko mogę(czas wizyty jest ograniczony). Nie wyobrażam sobie wycofywać się teraz, zostawić go. Dziś jednak, nie jestem już taka pewna, co dla niego będzie lepsze…

Nie wydaje mi się, żeby to były najtrafniejsze rady, choć są szalenie budujące :) Bardzo Ci współczuje trudnej sytuacji, natomiast uważam że należy twardo spojrzeć na sprawę. Owszem, podejmujesz dosyć duże ryzyko, ale w wypadku adopcji zawsze są obawy i bardzo dużo wątpliwości. Pisałaś o problemach jakie stwarzają osoby , które są odpowiedzialne za przeprowadzenie procesu adopcji. Mogłabyś sprecyzować z jakimi konkretnie trudnościami się spotkałaś?

Ty sama sobie zaprzeczasz! Mówisz, że Polacy to nieliberalny naród, a zaraz pokazujesz, ze TY sama stoisz na czele ludzi pozawionych tolerancji. Może Cie źle zrozumiałam, ale przeczytaj swoje słowa i się zastanów.

Zgadzam sie z pania ekspert. Wydaje mi sie, ze decyzja nie powinna byc trudna jesli tylko kochacie Jasia. Wychowujac go bedziecie miec analogiczna sytuacje do rodzicow, ktorym rozdzi sie dziecko np. z zespolem Downa. Rodzice sa normalni, dziecko natomiast w jakis sposob inne. Poza tym na zachodzie Europy takie rodziny nie sa niczym wyjatkowym. Czas, zeby u nas tez tak bylo. Bede mocno wam kibicowac. No i jak sie zdecydujecie to pewnie bedziecie jedna z pierwszych takich rodzin i wydaje mi sie, ze moglibyscie zrobic duzo dobrego w tej kwestii.

Z tym, że tutaj chyba nie chodzi o mlode pokolenie, tylko starsze osoby,napewno dorosłe, które zatrzymaly się na pewnym etapie i nie są w stanie nadążyć za rozwojem spolecznym i poglądowym.

Witam! Jeśli kochacie Państwo Jasia, to walczcie o Niego, nie oglądając się na to, co ludzie powiedzą. Z Wami z całą pewnością będzie Mu lepiej niż bez Was. Jeżeli w sercach uznaliście Go za syna, to wszystkie argumenty, choć ważne, są już drugoplanowe. Życzę powodzenia! Dorota Goszczyńska, lekarz rodzinny

O tym samym pomyślalam! Sledze ten watek od jakiegoś czasu, bo sama mam podobny problem. Od siedmiu lat jestem mężatką. Tuz po ślubie okazało się, że jestem bezpłodna. Nie umialam o tym powiedzieć Maćkowi- bałam się, ponad rok oszukiwałam jego i samą siebie. W końcu nie wytrzymałam. Na szczęście moje obawy, co do reakcj mężanie były słuszne. Wspólnie podjęliśmy decyzje, ze zaadoptujemy dziecko- niemowlaka. Wszystkie formalności trwały 4miesiące. Dzisiaj jestem szczęśliwą mamą 2letniej Agatki. To moja historia, ale nie o tym chciałam napisać. Rozumiem Marzenę, wiem co to znaczy bezpłodność dla kobiety, ale nie rozumiem jej decyzji i podejścia do sprawy adopcji. Wszystko ok., często jest tak, że potencjalna przyszła mama idzie do ośrodka adopcyjnego, zobaczy dziecko i nagle zawiązuje się między nią a nim silny łańcuch więzi. Każde spotkanie przybliża ich do siebie, zaczyna je kochać. No ale w tym wypadku chyba tak nie jest… Nie chciałabym żebyście odebrały mnie, że jestem bezwzględna. Uwierzcie!Sama przez to przechodzilam i wiem co pisze. Tu chodzi o litość!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Chodzi o zaspokojenie własnego sumienia. Jak można argumentować swój wybór nietolerancją polaków?! Jeżeli prawdziwie kochałabyś Jasia, to nie byłoby problemu z opinią innych, nie mówiłabyś, że jeżei nie zamieszka z wami to ie przetrwa w tym kraju- tylko że nie wyobrażasz sobie że teraz miałabyś się z nim rozstać. Czy aby na pewno ta pani nie mówiła prawdy? Nie ze względu na brak tolerancji, czy rasizm, a z czystej obawy o chłopca….

A co do Marzeny to nie ocenialabym jej az tak surowo... Nie wyczułam w jej wypowiedzi chęci zaspokojenia własnego sumienia, tylko miłość.

wiec go zaadoptuj i skoncz te glupoty, "rozterki". moim zdaniem nie nadajesz sie na jego matke. nie wyobrazam sobie jak uczysz go sily i przebojowosci, ktore beda mu niezbedne, gdy ty sama masz tyle watpliwosci i potrzebujesz rady tysiaca osob, ktore powiedza ci czy robisz dobrze, czy zle. a moze chodzi o slowa podziwu i uznania dla decyzji? no i ten temat!!! dla mnie powinnas napisac "adopcja trudniejsza, ale przez to prawdziwsza". wez sie w garsc i nie patrz na nic, absolutnie na nic i uczyn tego chlopca szczesliwym; albo odpusc sobie i nie skazuj go na zycie w "porzadnej, szczesliwej", zastraszonej rodzinie!

Jak przeczytałam komentarze do tego wątku, to mi się niedobrze zrobiło. Świetne wsparcie dajecie :0 Mam nadzieję, że Marzenie się udało, bo adopcja jak adopcja - takiego czy innego dziecka jest trudna, ale w takim przypadku rzeczywiście jeszcze trudniejsza (co też potwierdziły pojawiające się opinie). Myślę, że dobrze się dzieje, że niektórzy chcą adoptować dzieci "odmienne", że nie muszą mieć dziecka podobnego do siebie (nawet o określonym kolorze włosów i oczu, żeby inni nie mogli tak szybko się zorientować, że "coś jest nie tak"). W USA normalne jest, że adoptuje się np. Wietnamczyków. U nich to już norma. Może czas najwyższy, żeby i w Polsce to stało się czymś normalnym. Oczywiście, grono zawistników, których nie stać na taką decyzję będzie się doszukiwało ukrytych motywów, że niby chcą czuć się lepsi, wyróżnieni, chcą być męczennikami.... Marzena, mam nadzieję, że te komentarze nie odwiodły Cię od decyzji.